اتحادیه فرش دست بافت ایران در ژاپن کلبه ای است بدون حصار که شاید در این کلبه رونق نباشد اما آرمانهایی هست که دست یابی به آن بسیار مشکل ،اما امکان پذیر می باشد .این هنر غنی تر از آن است که نیاز به حضور ما داشته باشد، فرهنگ سازی و بستر سازی که باید در بدو ورود فرش ایران به ژاپن صورت   می گرفت بدلایل و مشکلات فراوان انجام نگرفته ،که ما همکنون شاهد نابسامانی در عرضه و تقاضا می باشیم.

البته قبول این مطلب که فرهنگ سازی چه در اهالی عرضه کنندگان چه در بازار تقاضا باید باشد مورد پسند بسیاری از فعالان این صنف نمی باشد و مخالف با غرورشان می باشد تا سلایق شان.فرهنگ مردم ایران ،هنرشان و بسیاری از موضوعات دیگر همراه و هم زمان با ورود فرش ایران باید به تمامی ممالک به خصوص این جزیره دور از هنر ما وعلاقه مند به این هنر صورت گیرد ،چرا که هرقالی ایرانی راوی روایتی از آداب و رسوم ،آیین و ادیان ما می باشد نه کالای مصرفی.

حال که  اتحادیه فرش دست بافت ایران در ژاپن در جهت بهینه سازی حرکت را آغاز کرده ترک میدان کردن تحت هر شرایطی چه ازنظر اتحادیه چه از دید هر ایرانی مورد قبول نمی باشد، چرا که تنها هویت ما حداقل در این کشور چیزی نیست جز قالی ایرانی و وظیفۀ ملی مامی باشد تا در شکوفایی و دست یابی به جایگاه واقعی این هنر انجام وظیفه کنیم.فرصتی دیگر نیست برای دوباره ساختن راهی بس دشوار که جز با باهم و در کنار هم بودن امکان پذیر نیست.

                                  ایرانی ،سعی نکن ایرانی باشی فقط باور کن ایرانی هستی.