ایرانیان این کنایه را که سنگها را بسته و سگها را رها نموده اند را گاهی اوقات بیان می کنند اما ماخذ آنرا نمی دانند،
در صدد برآمدم که ببینم داستان آن چیست .
این یک حکایت از گلستان سعدی است . حکایت را خواندم و گفتم شاید مفید باشد که دوستان دیگر نیز بدانند .
داستان از این قرار است
.یکی از شعرا پیش امیر دزدان رفت در قلب زمستان و او را ثنایی گفت: فرمود تا جامه از وی برکندند و از ده بدر کردند .
مسکین برهنه به سرما همی رفت . سگان در قفای وی افتادند . خواست تا سنگی بردارد و سگان را دفع کند زمین یخ بسته بود . عاجز شد . گفت این چه بد فعل مردمند، سگ را گشاده اند و سنگ را بسته
.امیردزدان از غرفه بدید و بشنید و بخندید و گفت:ای حکیم از من چیزی بخواه گفت جامه خود میخواهم
اگر انعام فرمایی کرم باشد .رضینا من نوالک بالرحیل امیدوار بود آدمی به خیرکسان مرا به خیر تو امید نیست ،
بدمرسان سالار دزدان بر حالت وی رحمت آورد و جامه باز فرمود و لباچه پوستینی و درمی چند بر آن مزید کرد و بدادش و عذر خواست و لطف بسیار کرد.

دیگر مطالب خواندنی