فتوای بعضی از فقیهان ابن عربی تذکر می دهد که چه بسا فقیه خود به این حکم معتقد نباشد اما چون پادشاه به مستندی شرعی نیاز دارد ، در اجابت وی فتوا صادر می کند

فتوای بعضی از فقیهان

آنان که با روزه خواری در پی اثبات روشنفکری اند , آنان که با روزه داری در پی اثبات دینداری اند
هر دو به یک اندازه ریا کارند

" برخی علمای ظاهر برای تقرب به سلاطین و پادشاهان . . . . شریعت نبوی را رها میکنند و به تاویلات بعیده ای متوسل می شوند ، تا با ارباب قدرت در مقاصدی که موافق هوای نفس آنان است همراهی کنند . ابن عربی تذکر می دهد که چه بسا فقیه خود به این حکم معتقد نباشد اما چون پادشاه به مستندی شرعی نیاز دارد ، در اجابت وی فتوا صادر می کند .
ابن عربی از گفتگویی که بین او وملک ظاهر . . . در همین مورد صورت گرفت ، گزارش می دهد که در حضور وی ، پادشاه ضمن ابراز همدردی با وی از منکرات و قبایحی که در حاکمیت وی رخ می دهد قسم یاد می کند که هیچ منکری در مملکت او واقع نمی شود مگر به فتوای فقیهی .
آن گاه دستور می دهد چمدان مخصوصش را بیاورند و دستخط فقیهی را به ابن عربی نشان می دهد ،
فقیه را با نام ذکر میکند که بزرگترین فقیه شهر بود .
در آن دستخط فتوایی برای خوشایند سلطان صادر شده بود که بر مبنای آن ، روزه ی ماه رمضان بر ملک واجب نیست ، بلکه آنچه از روزه بر وی واجب است ، روزه در یک ماه سال است و شاه در این امر اختیار دارد که در هر ماهی از ماههای سال که بخواهد روزه ی واجب را بجا بیاورد .
سلطان پس از نقل این حکایت می گوید پس از شنیدن این حکم ، در دل ، آن فقیه را لعنت کردم ، اما بر زبان نیاوردم . . . "
محی الدین بن عربی ، فتوحات مکیه ، جلد چهارم
به نقل از مجله "معارف" شماره 56 برگ 153

دیگر مطالب خواندنی